Popłynąć

Puścić się Bogu w ramiona podobnie jak płynąca w oceanie łódka, przecież nie walczy z obfitością wody żadna z nich.

Ona potrzebuje wody by płynąć, lecz człowiek będący za sterami łodzi walczy z wodą, kiedy to tylko piękny człowiek w łodzi, a ocean to ocean. Ocean jest wielką dynamiką. Jest spokojny to raz burzliwy, dzięki temu trwa nieznane i trwa życie. Tylko dzięki wodzie płynie łódź. Łódź ta nie jest z drewna jest pancerna, niezniszczalna, a nawet gdy się wywróci to piękna wywrotka, bez wody bowiem umieramy.

Czasami człowiek utonie, lecz utonąć to przyjąć nowe życie.

Gdybym miał żyć dla jednego słowa, jednego zdania.

Brzmiało by ono:

"Twoja głębia mieszka w Bogu, który Cie stworzył. Tam odnajdziesz siebie, tam oczy, tam uśmiech, tego wyczekuje Twoje słyszące serce, tam Twoje kroki gdy umysł uciszony nocą umilkł. Gdy budzi się Twoje dziecięstwo. Naprzemiennie dzień i noc, jak jeden trwający na wieki pocałunek Ojca. Słodszy od miodu, delikatniejszy od lilji. Wszczepiony w krzew winny unoszony wiatrem Jesteś"

Ucałowany tchnieniem odwiecznym Ojca przez Jezusa Chrystusa.

Cicho idziesz, cicho stąpasz, cichość zapukała wypowiedziała kilka szeptanych słów, każde zostało przyjęte jak ziemia przyjmuje krope.

Wszystkie planety zatańczyły, poruszyły wrzechświat, każdy księżyc stał się mniejszym, a to, co małe wzniosło się ponad obłoki.

Zatrzymało się nieporuszone, zające wbiegły do jaskini niedźwiedzia, a lew spojrzał w gwiazdy. Połączyło się z sobą wszystko, co dotąd było oddalone i zcaliły się usta w jedno ciało. Jeden oddech, jedne dłonie, jedno serce, dwie dusze w jednej. Jeden odwieczny sen i jedno uśnięcie. Jeden poranek, jedna tęsknota ucałowana miłością.

Teraz !

Każdy dzień to wielka podróż ku czemuś, co określone, to mijanie czasami siebie.

Idę znów zdobyć jak gdyby siebie, siebie oddzyskać na nowo. Jednak bardziej ludzkie myśli wiodą, że kobiete się zdobywa i to prawda. Jednak wcześniej trzeba zdobyć trzewia tego kim się jest, kim ?

Bycie z sobą samym jest sztuką i pomyśleć, że kwiaty, niebo... kwiaty mają inaczej, że tylko człowiekowi przypisane jest to zdobywanie.

Zatem musi to być bardzo potrzebne

Nieustannie ...

To najpiękniejsza chwila móc powiedzieć, już jestem po tylu latach wreszcie sobą, w sobie.

Istnieje, bo:

- Przemijam

- Zmieniam się

- Jest we mnie życie

- Jest głębia

- Są chwile dawne z poza tego świata i przyszłe zapewnione przez odczytanie w umyśle

- Bo, świat mi mówi o tym, ptaki latają, ptaki tańczą

- Ktoś inny patrzy na mnie

- Drugi się zakocha, można kochać tylko życie, tylko to, co żyje i jest powołane do istnienia

- Istnieje, bo zmieniam bezpowrotnie świat

- Istnieje, bo cierpię, bo się smucę

- Bo jest w końcu we mnie kraina, której nie rozumiem

- Istnieje bo jestem tajemnicą

- Bo jestem radością

- Bo jestem określony, konkretny

- Bo zmieniam

- Bo się cieszę, też sobą, tym, że jestem, sam odkrywam, co to znaczy, że jestem i istnieje?

- Istnieje, bowiem poznaje, co to znaczy?

- Istnieje bo trwam, to jest trwanie, zachodzenie tego wszystkiego we mnie, co mówi: "musisz istnieć"

- Istnieje bowiem to nie musieć, a w przedziwny sposób i niezrozumiały sposób żyć w tajemnicy tego, że jestem, że mam stopy i oczy, dłonie i uszy, serce i duszę, ciało i rozum, wole, ja widzę dłonie - te moje, gdybym nie istniał nie mógłbym 1000 rzeczy, a jednak wszystko jest ...

Wspaniale jest żyć, być tu, Istnieć! ŻYĆ ...

10 maja 15:00, 2016 r.

Mówca Doskonały

"Mowa ciała w wystąpieniach"

V Edycja AEGEE Kraków

To była przyjemność!

Gdzie są te doliny o których śniłem?

Bez poznania tego, co jakie jest? Czym to jest? Skąd idzie i ku czemu? Bez tego lepiej nic nie czynić, nie iść, nie wzdrygać się, nie kręcić, nie płoszyć, nie krzyczeć, nie wzdychać, nie smucić się, nie żalić jedynie poznawać. Poznawać nim tym, co środkiem, co jest, powiem: "Tak, tam idę, ku temu wznoszę swoje dłonie, mój wzrok staje się podniosły, widzący góry, widzący chmury. Jak ptak wzbijam się i jestem tam gdzie mam stanąć i obok tego stanę, zatrzymam się i będę szedł wówczas gdy wcześniej wsłucham się w prawdę jawiącą się pośród puszczy zwanej światem"

Tu, jedynie tu trzeba mi abym był!