Półcień

Niebo rozpostarte jest nade mną. Zostałem tu umieszczony, choć mógłbym być gdzie indziej, inaczej, czy jest możliwość by moje istnienie mogło być inaczej wyrażone? Kim zatem bym był i jaki? Jak gdyby ograniczony tym, co jest, lecz dostrzegający już nie ludzką, lecz inną niż ta tu rzeczywistość. Nieskończoność i bezkres trwania.

Będący tu, zawieszony gdzie indziej.

Zapraszam na wywiad, rozmowe z Marcinem na temat Monodramu "Zamknięto mnie jak...", lecz nie tylko.

http://spotkania.libsyn.com/2015/size/2

Rektor Łódzkiej filmówki:
"Nie oglądamy polstatu, tvn itp."
Jak tu nie podzielić, jak podzielam, jestem zgodny, jestem na tak, na zaś, na dziś i jutro.
Byłem 6 miesięcy temu w Krak w pewnym miejscu, nie chodzi tu o to, że można było tam się napić alkoholu, nie przyciągneła mnie tam również żadna napotkana osoba, A potrzeba fizjologiczna. Nie o niej będe jednak mówił. Może gdybym miał 1,5 roku i potrafił wówczas posać było by to wtedy niezwykłe. Dla bardzo młodego człowieka to wielka rzecz. Wracając ściany pomieszczenia były pokryte gazetami z lat 1990 to ten czas. Co mnie takiego zatrzymało? Te artykuły tam! Były jakże wspaniałe odwołujące się do rozumu, umysłu tego, co służne, co nie jest kłamstwem.
Dziś świat jest podzielony i nie tyle by nie istniała wzniosłość, powab i piękno, ależ mijam pięknych ludzi. Myśle ostatnio o tym zatem jak być w tym świecie ludzi? Czy być tylko dla siebie? Czy jednak spoglądać i myśleć o innych? I mieć to serce nie podzielne? mieć jedno, lecz nie stargane bezwolnością? Mieć i być.
Jakże nieznajduje słów które by się do tego odnosiły, słów, które były by czymś powszednim jak kanapka z rana. Nie znajduje w świecie, to znaczy Świat kłamie! Wprowadza w umysł człowieka iluzje. Kłamie właśnie telewizja, media, lecz to nie odkrycie, lecz fakt. Realnie jednak to, co słuszne i dobre istnieje i to spotykam.
Gdyby każdy z osobna odnalazł odwage takiego wybrania jest to wówczas wielka zmiana.
Myśle również każdy krok w dobrą strone, jest po prostu, winnien być tak naturalny, bądźmy tylko ludzcy. To jest człowiecze. Tylko i aż.

Śniący

Pragniesz by ktoś dostrzegł Twoje piękno.
By się w nim ukołysał i usnął budząc się nad ranem w zapachu kosodrzewiny.
Obudzenie jak zsunięty ze stopy nagle sandał, który leży o krok. Stopa pozostaje tak widoczna nie osłonięta niczym. Całość człowieka może być nie osłonięta. Sandałów może być miliony, lecz każdy jest o krok. Przyjąć człowieka może tylko piękno drugiego człowieka.

Bóg jest przyjęciem bezgranicznie całości człowieka. Istnieje przedziwna ciągła dążność, ludzka tęsknota, której ukojeniem jest tylko Bóg, która prowadzi tylko do Niego. Myli się nam to z wieloma innymi sprawami, które nie są wstanie zapełnić tej tęsknoty. Dobrze by jej nie przysłonić. By i to, co się ma stać między kobietą, a mężczyzną mogło się zdarzyć również jako piękno, które prowadzi do Boga. By to była pomoc jasna.

Tajemnica.
Co bierze udział, jakie ludzkie przymioty podczas pisania- wyławiania z tej studni zwanej życiem; z wodospadu w którym wszystko kotłuje sie, wiruje i wywraca, to znów spokojnie cichnie? Dobrze jest myśleć już nie tyle o sobie samym, lecz o świecie. Świat przecież ma swój określony pęd ku czemuś. Ma go każdy indywidualny człowiek. Pęd ku czemuś, ku komuś. Umysł. W nim ukryte są tajemnice skryte przed nami. Dokonuje się niezbadany do końca proces dostrzegania tego, co się dzieje wokół nas. Nie wiem, do końca jak to się dzieje. A może wiem. Życie nie może być dopowiedziane, dopisane do końca, tak jak żaden z osobna człowiek. Przestaniemy rozumieć świat jeśli stracimy z horyzontu myśl, zdanie określające, że całość człowieka jest nieustannym procesem poznawania go przez tkwiącą w nim samym tajemnice.

Zapraszam ostatnie dwa spektakle w tym roku w Krakowie.

https://youtu.be/4h1mCNZXJ8o

Kwiaty

Kwiaty na łące tylko są, niektórzy mijają te kwiaty bez pamięci. Jeden zakocha się w róży, inna w tulipanach. Inni chodzą i nie widzą i nie wiedzą, że są kwiaty.
Miłość to więcej niż każdy kwiat.